هم سایه، هم آشنا...

تازه آپارتمان نشین شده بودند، غالبا در خانه تنها بود؛
تصمیم گرفت تا برای آشنایی و برقراری ارتباط با همسایه ها، یک برنامه ای ترتیب دهد (ختم سوره یس یا انعام یا دعای جامعه ی کبیره و...) تا آنها را به این بهانه از اوضاع و احوال همدیگر باخبر کند.
در اولین جلسه، همسایه های واحدهای اطراف و بالا و پایین را دعوت کرد و روز موعود، پذیرایی ساده ای تدارک دید اما کسی نیامد.
به سرعت چادرش را برداشت و تا پایین مجتمع، پله ها را دو تا یکی طی کرد.او تسلیم نشده بود
دم در، زنگ همسایه های مدعو را زد و با لحنی مهربان، دوباره شروع جلسه را بهشان یاد آوری کرد ...
صدای زنگ در خانه پشت سر هم به صدا می آمد ...
و این ماجرا چندی بعد توسط بقیه ی همسایه ها رایج شد

شیعَتُنَا المُتَباذِلونَ فی وِلایَتِنا، اَلمُتَحابّونَ فی مَوَدَّتِنا اَلمُتَزاوِرونَ فی اِحیاءِ اَمرِنا اَلَّذینَ اِن غَضِبوا لَم یَظلِموا وَ اِن رَضوا لَم یُسرِفوا، بَرَکَةٌ عَلی مَن جاوَروا سِلمٌ لِمَن خالَطوا؛
شیعیان ما کسانی اند که در راه ولایت ما بذل و بخشش می کنند، در راه دوستی ما به یکدیگر محبت می نمایند، در راه زنده نگه داشتن امر و مکتب ما به دیدار هم می روند. چون خشمیگین شوند، ظلم نمی کنند و چون راضی شوند، زیاده روی نمی کنند، برای همسایگانشان مایه برکت اند و نسبت به هم نشینان خود در صلح و آرامش اند.
کافی، ج 2، ص 236، ح 24
امیر مومنان امام علی (ع) هم در مقام تحکیم پیوندهای اجتماعی از طریق روابط همسایگی فرموده است :
هر کس به همسایگانش نیکی کند کسانی که در خدمت اویند زیاد می شوند...
تصنیف غرر, کلمه قصار , ص 3868333