یاد دوست

گاه کلام آرام نمیکند تن تشنه را

نگاهی باید ، صدایی باید، شعله ی دستانی باید

تا بارانی شود و ببارد به سرزمین وجود

تا در هیاهوی رقص شاه فصل رنگها جان دمد به کالبد نیمه جان دوست