واقعا ما داریم به کجا میریم؟ نه واقعا؟

سلام

امروز تو خونه نشسته بودم و حوصله ام سر رفته بود. نه حال اینترنت بود و نه حال تلویزیون ملی با برنامه های متنوعش. تصمیم گرفتم برم نمایشگاه کتاب و یه چرخی بزنم با اینکه میدونستم چون روز جمعه ست باید خیلی شلوغ باشه. خلاصه مث همیشه بدون اینکه کتابای خاصی تو ذهنم باشه وارد سالن شدم و چون میدونستم ناشرای خوب معمولا تو غرفه های بزرگترن خیلی معطل نشدم و فکر میکنم در عرض 70-80 دقیقه کلی کتاب خوب خریدم از داستان راستان شهید مطهری گرفته تا نظریات فروید و شوپنهاور و کتابای داستان کوتاه و یه سری کتاب درباره ی سینما. نزدیک به 50 هزار تومان کتاب خریدم یعنی بیشترین قیمتی که تاحالا از نمایشگاه خرید کردم ولی خیلی راضی ام چون خیلی کتابای خوبی گرفتم. در طول بازدیدم از نمایشگاه به این نکته فکر می کردم که طبق آمار رسمی سرانه مطالعه رسمی در کشور روزی 18 دقیقه ست(1) که بیشترش هم صرف روزنامه خوندن میشه با این وجود این همه ملتی که اومدن واقعا به چه منظوری تو صف های کتاب این همه به هم فشار میارن؟ نشستم پیش خودم حساب کردم که مثلا چند درصد این آدما واقعا اهل مطالعه هستن . یه عده از جوانان برومند که تشریف میارن واسه دختر بازی و همینطور جذب دوست پسر،یه سری خانواده هایی هم وجود دارن که چون پولی برای تفریح ندارن میان اونجا تا یه روز دور هم خوش باشن، یه عده هم روشنفکر نما هستن که واسه فیس و افاده اش میان کتاب بخرن، یه عده اهل کتاب خوندن هستن که کتاب میخرن ولی وقت خوندنش رو ندارن.در نهایت عده ی قلیلی در حد 3-2 درصد میمونن که واقعا کتاب خونن. جالبه مسئولین نسبت به این مساله که آره مثلا امسال 30درصد بازدیدکننده ها زیاد شدن پز میدن. کافیه آقایون یه کم پارک ها و مراکز تفریحی رو بیشتر کنن تا  نمایشگاه کتاب بسیار خلوت بشه طوری که بشه وسطش یه گل کوچیکم مسئولین غرفه ها بزنن.

(1) : جالبه بدونید در کشوری مثل ژاپن سرانه ی مطالعه 90 دقیقه و در انگلستان 55 دقیقه است. میانگین جهانی هم 45 دقیقه در روز است.