مرد رازها

سلام

هر ساله که سالگرد غلامرضا تختی میرسه این سوال رو از خودم می پرسم، آیا تختی خود کشی کرد یا اینکه توسط ساواک به قتل رسید؟ میدونم هیچ وقت به جواب متقنی واسه سوالم نمیرسم.

شواهد بیشتر دال بر این هست که تختی خودکشی کرده و احتمال قتلش کمه، ولی محال نیست.

نکته ی جالبی که من رو وادار به نوشتن درباره ی تختی کرد اینه که با وجود اینکه اکثر مردم ما احتمال خودکشی رو قوی تر میدونن ولی با اینحال مثل گذشته ها تختی رو دوست دارند و ازش یاد می کنند. تو جامعه ی ما به خاطر اعتقادات مذهبی خودکشی امر قبیحیه و یکی از بزرگترین گناهان کبیره است. ولی چرا همین مردم مذهبی تختی رو بت جوانمردی میدونن و اون رو عاشقانه دوست دارند.

 جالبه که در سال های آخر عمرش به خاطر تنگناهایی که واسش بوجود اوردند ،از تمریناش توسط رژیم ممانعت میشد و نتونست در مسابقات المپیک مدال بیاره با اینحال نه تنها از محبوبیتش کم نشد بلکه افزایشم پیدا کرد.

به نظر من تختی یه رازه،یه رازه کشف نشده. یه رازی که قرار نیست تو این دنیا کشف بشه. جالبه که هر وقت عکسای تختی رو دیدم همیشه دوسش داشتم و احساس میکنم تو صورتش و چشاش یه رازی نهفته ست.نمیدونم رازش چیه ولی اون چیزی که مهمه اینه که دل همه ی ما با تختیه و هممون دوسش داریم.

در آخر دوس دارم مث هواداراش توی سالن های کشتی فریاد بزنم:

رستم ایران کیه ، غلامرضای تختیه