هفت دقيقه تا پاييز، صد دقيقه تا جهنم!

فيلم «هفت دقيقه تا پاييز» شايد از نظرپارهاي از منتقدين و تماشاگران فيلم قدرتمند و خوشساختي باشد. فيلمي كه بازيبازيگران آن اغلب قوي است، تكنيك خوبي دارد و خط داستاني مشخص و جذابي را روايت ميكند.به طور خلاصه «محاكات» را كاملا رعايت كرده و مخاطب را همراه مي سازد. اصول درامهم نسبتا رعايت شده است؛ شروع داستان، گره افكني ها، يك اوج درخشان(مرگ دختر بچه)و بعد هم گره گشايي، فرود و پايان ماجرا. علاوه بر آن روشنفكران هم مي توانند بهلايه هاي پنهان فيلم اشاره كنند و اينكه در زمره موج جديد سينماي ايران است كه بهموضوعات فلسفي نمي پردازد و فقط زندگي روزمره را روايت مي كند. موج جديدي كه بافاصله گرفتن از سينماي روشنفكري سالهای گذشته، مي كوشد سبك جديدي را در سينما آغازكند....