وبلاگ عليه وبلاگ

براي چه مينويسيم؟ براي كه مينويسيم؟

سردرد گرفتم از ساعتها مقابل اين صفحهي پرنور نشستن و خواندن و نوشتن. خواندن و خواندن انواع و اقسام صفحههاي سياه و سفيد و زرد و خاكستري با اسمها و رنگهاي مختلف؛ يكي غمگين، يكي سطحي، يكي شاد، يكي آهسته، يكي تند، يكي در خود فرورفته، يكي در بيرون سرگشته و ….

نوشتههاي لوس و گاه بيسر و ته و گاه هم "وِرهاي وبلاگي" را خواندن و خواندن، كه چه؟! نميدانم. انگار يك سنت يا رسم است كه بايد روبروي اين صفحه بنشيني و همينطوري ورق بزني نوشتههاي ديگران را. دفترچههاي خاطرات و يادداشتهايي را كه براي خوانده شدن در اين جهان مجازي «پخش» ميشوند. و اگر ننويسي يا نخواني و در فرآيند پخش و دريافت حاضر نباشي انگار كه واقعا نيستي! خوب شايد به همين دليل است كه اسمش را گذاشته اند جهانِ مجازي. (خوب بالاخره آنهايي كه مينشينند و معماهاي حلشده را اسمگذاري ميكنند هم يك چيزي ميفهمند ديگه، هر چي باشه بعضيهاشون عضو هيات علمي هستند). واقعا انگار يك جهاني است با يكسري موجوداتي كه در آن زندگي ميكنند.