نداي آغاز

دقت كه ميكني، مسير نگاهش را كه جستجو ميكني، از حيرت و شرم ماتت ميبرد! بارها و بارها همه ما در اين چند ماه آن صحنه را مرور كردهايم، اما نميدانم چرا هر بار كه دوباره مرورش ميكنم انگار در آن چند لحظهي واپسين رمزي نهفته است. انگار كه سِري است در آن صحنهي آشنا و تكراري: دوربيني كه مستقيم به سمت او ميرود و بعد نيم دايرهاي گرد او ميچرخد و مثل روحي سرگردان بر بالاي سرش قرار ميگيرد، و خون سرخي كه انگار جان همهي تاريخ ماست كه از بدن نيمهجان جاري ميشود...