مرو ای دوست

مرو ای دوست         مرو ای دوست          مرو از دست من ای یار 

              که منم زنده به بوی تو                به گل روی تو 

امروز روزی است که دوستان پر کشیدند و رفتند.....

من هم می خواستم برم که از جلوی اتوبوس برگشتم.اون هم فقط بخاطر حرف داییم که خیلی دوسش دارم.زنگ زدو گفت محسن نرو!!!

تقدیر همین بود.نمی دونم شاید هم خدا خواسته یه دفعه دیگه به من فرصت زندگی بده تا بلکه آدم بشم و درست زندگی کنم.ولی... 

کاش میرفتم..

کاش چنین روزی در تقویم ۸۶ نبود.بیست و ششم اسفند!!!

سعید جان...

 علی رضا...

محسن و علی...

احمد عزیزمون...

شهادتتون مبارک 

دو سال از اون روز لعنتی گذشت.

دلم خیلی واستون تنگ شده  

آخه چرا تنهامون گذاشتین؟ 

امسال هم به یادتون عزا گرفتیم... 

در و دیوار کلاس و دانشکده رو سیاه پوش کردیم 

دوباره عکس هاتونو رو در و دیوار دانشگاه زدیم... 

نمی دونم دیگه باید چکار کنیم که باورتون بشه که ما شمارو هیچ وقت از یاد نمی بریم. 

وقتی عکساتون رو ...

وقتی عکس های اون تصادف لعنتی رو... 

 اون ماشین در آتش سوخته که هیچی ازش به جا نمونده رو... 

 وقتی که اون تصادف رو توی اون شب تاریک و شعله های عظیم آتش و این که شماها بدون هیچ گناهی در آتش می سوختین و هیچ کس نبوده بدادتون برسه رو مجسم میکنم اشک هام بی اختیار سرازیر میشن.باید برم سر مزارتون که آروم بگیرم... 

ولی دلم خوشه که همتون به آرزوتون رسیدین.  

اینم بگم که این تنها ورودی(ورودی ۸۵) بود که اینقدر جوان گل پرپر شدند.تازه خرداد ماه سال بعد که دیگه داشتیم موضوع رو فراموش می کردیم یکی دیگه از بچه ها فوت کرد.اسحاق عزیزمون... 

اول مهر که اومدیم سر کلاس یکی دیگه از بچه ها نیومد.پیگیر شدیم دیدیم که اونم تو جاده تصادف کرده و به دیدار حق رفته.هاشم عزیزمون... 

                                  روح همشون شاد