درس اول « دکتر مصطفوی »

یک نفر پنجره را باز کند

تا هوا تازه شود

تخته ی خاطره را باز کنید

زان همه خط خطی دیرینه

بشمارید نفس ها را از یک تا هیچ!

درس، درس عشق است...

ننویسید...

به نقش دل خود خیره شوید!

درس من جزوه ندارد!

زهوا گویم و از دل خود

من الفبا را از «ی» به «الف» می آرم

درس اول: « یا یار»

بس کنم خسته شدید!

بچه ها! تکلیف امشبتان تا سحر « یا یار » است

روز دیگر ز شما می پرسم:

چه کسی خوب نفس می شمرد؟

چه کسی فاصله ی خود را از خود با یار به هیچ آورده است؟

چه کسی می گوید: « یا یار » و

صدای نفسش را که صدای یار است

از پس تخته ی دل می شنود؟

من الفبا را از « ی » به « الف » می آرم

روز دیگر سخن از حرف سین خواهم گفت

سین سیمرغ و سفر

سفر دور و دراز هستی

سربداران و سحر

سرمستی...

« دکتر مصطفوی »